Rozwód za granicą Dodaj do ulubionych

Rozwód jest nie tylko sporym obciążeniem psychicznym, często wiążę się również ze sporymi komplikacjami, jeśli chodzi o sprawy formalno-prawne. Tym trudniej jest, jeśli mamy do czynienia z obcokrajowcem, którego poślubiłyśmy za granicą.

richard villalon photoxpress.com richard villalon photoxpress.com

Poszczególne kraje mają bardzo zróżnicowane przepisy prawne dotyczące rozwodu. W Wielkiej Brytanii nie można np. złożyć pozwu o rozwód w sytuacji, kiedy małżeństwo trwało krócej niż jeden rok. Do tego dochodzą komplikacje związane z językiem prawniczym, który nawet przy doskonałej znajomości języka obcego, może się okazać problematyczny.

Francja

We Francji wyróżnia się trzy podstawowe typy rozwodów: pierwszy to rozwód za obopólną zgodą, występuję on zarówno z powództwa wspólnego jak i powództwa jednego z małżonków, na które zgodę udzielił drugi z małżonków. Małżonkowie we Francji nie muszą przedstawiać powodu rozwodu, wystarczy, że przedstawią przed sądem umowę, która zawiera warunki ugody rozwodowej. Drugim rodzajem francuskiego rozwodu jest ten powstały w skutek ustania wspólnoty małżeńskiej, jednak taki rozwód musi poprzedzać okres sześcioletniego rozpadu pożycia. Trzeci rodzaj rozwodu to rozwód z orzeczeniem winy, który jest przeprowadzany podobnie do tego typu rozwodu w Polsce.

Wielka Brytania

Brytyjskie sądy rozpatrują sprawy rozwodowe, jeśli oboje lub jeden z małżonków ma miejsce stałego zamieszkania w Wielkiej Brytanii lub przebywa na terenie tego kraju co najmniej rok przed złożeniem wniosku rozwodowego. Pozew o rozwód (tzw. petition for divorce) można zdobyć nie tylko od prawnika, ale także w niektórych sklepach papierniczych, można go też pobrać ze strony internetowej sądu – HM Courts Service. W Wielkiej Brytanii inaczej niż we Francji trzeba określać dlaczego ubiegamy się o rozwód, zaś pozew złożyć można dopiero po roku od zawiązania małżeństwa. Wniosek należy złożyć z sądzie rejonowym zajmującym się rozwodami.

Niemcy

W Niemczech wniosek do sądu może złożyć jeden lub oboje małżonków. Inaczej niż we Francji w Niemczech nie ma trzech rodzajów rozwodu, ponieważ jedyną przesłanką do orzeczenia rozwodu jest rozpad małżeństwa, nie ma zatem sytuacji, w której orzeka się rozwód z określeniem strony winnej rozpadu pożycia. Oczywiście rozpad związku musi być stały i nie rokować nadziei na uratowanie małżeństwa (dla sądu oznacza to, że małżonkowie muszą od przynajmniej roku żyć osobno), choć rozpad małżeństwa zachodzi również po trzech latach separacji (wtedy nie ma znaczenia czy druga strona godzi się na rozwód).

Hiszpania

W Hiszpanii wniosek o rozwód może wnosić jeden z małżonków oraz oboje małżonkowie. Zależnie od tego kto składa wniosek, inne będzie dalsze postępowanie stron. Jeśli jedno z małżonków ubiega się o rozwód wniosek musi zawierać proponowane środki regulujące skutki rozwodu lub separacji. Jeśli wniosek składają oboje małżonkowie, wniosek koniecznie musi zawierać porozumienie między nimi (chodzi o ustalenia dotyczące miejsca zamieszkania czy podziału majątku).
Wspólny wniosek musi zawierać porozumienie małżonków w sprawie m.in. zamieszkania oraz podziału majątku. Generalnie, aby rozwód mógł zostać orzeczony, konieczny jest upływ trzech miesięcy od zawarcia małżeństwa.

Belgia

W Belgii są dwa rodzaje rozwodów: z orzeczeniem przyczyny i za obopólną zgodą. O pierwszym typie rozwodu można mówić, kiedy mamy do czynienia z udokumentowanym naruszeniem przez jednego z małżonków jakiegoś obowiązku małżeńskiego. Naruszenie to musi zostać należycie udokumentowane. Drugi typ to rozwód polegający na trwałym rozpadzie związku, takim który mogą potwierdzić oboje małżonkowie, ten typ rozwodu może być orzeczony tylko w przypadku kiedy małżeństwo trwa dłużej niż dwa lata.

Oceń:
Podziel się:

Wasze komentarze i dyskusje

Nie ma jeszcze komentarzy.

Z punktu do punktu